Ons is nie equipped nie (28 Januarie 2017)

Was die lewe maar ‘n PC game
of ‘n XBox of PS

dan kon ons dalk onsself equip
met XP en Xperience

gaan wegkruip iewers op die map
vir die goed wat op ons skiet.

Maar dié is nie ‘n PC game
of ‘n XBox of PS

ek kry myself nie ge-equip
met XP of Xperience

te min body armour en shields
vir dit wat op my skiet.

Hoe bootcamp jy vir die rou rou seer
van ‘n groot gees wat jou groet

waar kry jy genoeg Xperience
vir die alleenloop na die game

hoe XP jy vir jou hart se seer
van ‘n oop graf op die map

© Boggom

Wanneer laas… (13 Januarie 2017)

Wanneer laas was jou gelaat se trekke
tussen ‘n ander se warm hande
sag toegevou met deernis?

Wanneer laas het jy
die drang-en-hitte-passie
van lief-vir-jou ervaar?

Wanneer laas kon jy
die altyd-daar-wees-lekker
van lank-saamloop beleef?

Wanneer laas het jy
iets anders ervaar
as koud en kil en hard?

Wanneer laas was jou
bestaan van dag tot dag
meer as net ‘n struggle vir survival?

Wanneer laas het jy
jou kop se gedagtes toegelaat
om hierdie wanneer-laas-paadjie te loop?

Wanneer laas het jy besef
dat die wanneer-lase wat iewers
tussen laas en laaste-laas gebeur,

al hoe verder uit mekaar raak?

© Boggom

Jy was nie meer daar nie (8 Mei 2016)

Jy was nie meer daar nie

Ons was daar vir mekaar vir baie lank. Mekaar se maatjies, mekaar se optel-na-nuwe hoogtes, mekaar se huppel-in-die-stap, mekaar se blink-oog-inspirasie, mekaar se skaterlag. Ons was soveel meer as net mekaar se beste vriende – ons was ook bondgenote, minnaars, sielsgenote. Ons het selfs ons eie bende gestig, lidmaatskap beperk tot net ons twee. Ons was trots daarop dat ons verhouding só uniek was, dat ons later ‘n inkomste begin genereer het uit mekaar se ons-vul-mekaar-aan. Waar in die wye wêreld kry mens meer uniek as dit?

Ons was vir baie lank mekaar se ons – totdat ons op ‘n dag ‘n ek en ‘n jy geword het.

Ruiterlik moet ek erken dat ek jou begin afskeep het. Dat ek eerste was met nie-meer-ons. Maande later sê jy vir my – maar jy was gelukkig met ons. Hartseer gedagte, skrale troos, feit bly staan – ek het ons begin afskeep.

Op ‘n dag verbreek ek my liefdesbande met jou. Ek ontbind ons bende, ontneem jou van jou lidmaatskap; verander die slot op die valdeurtjie van die bendeboomhuis.

Kort voor lank begin ek besef… ek mis my maatjie vreeslik.

My huppel-stap begin sleep-voet raak,
my oë verdof, my lag nie meer so skater nie.
Klippe, die skop ek op my eie nou,
want sien – jy was nie meer daar nie.

Donker wolke pak om my saam – ek gaan my werk verloor!
Die vrees, die beklemming kom sit yskoud om my hart,
ek hardloop, hardloop na ons boomhuis om jou te vra “wat nou?”
Maar jy was nie meer daar nie.

Jy kry ‘n nuwe maatjie, so splinternuut en blink sy speelgoed,
my tyd stap aan, die wolke swaar, die kolk van depressie maal en maal;
die beklemming groot,
want – jy was nie meer daar nie.

Ek laat briefies vir jou onder ons geheime klip, selfs ‘n kortverhaal in kode,
die bendehuis word nie deur jou besoek, jy speel saam met jou nuwe maatjie.
Jou goedjies in ons bendehuis word dof van stof, en ek… ek mis my maatjie.
Want jy was nie meer daar nie.

Ek stap ons saamloop-spore terug tot by die heel begin,
waar ons kaalvoet-verlief ons eie voetpad begin loop het.
Dis seer, dis seer, so bitter seer…
want jy was nie meer daar nie.

Ek huil en rou, ek selfverwyt, ek kolk af in my depressie,
ek skryf en skryf uit magteloosheid, doen ondersoek,
en vra ‘seblief, vergewe my? Jy hoor my nie, want sien…
jy was net nie meer daar nie.

My siel bedaar, die storms woed uit, en ek besef
daar’s ander wat my ook nodig het.
Ek kan maar net sowel tyd aan hulle spandeer, want sien…
jy’s tog nie meer daar nie.

Gebroke mense kruis my pad, en ek verskuif my fokus.
Jy speel huis-huis op die plaas van jou nuwe maatjie.
Ek loer vir oulaas in by ons ou boomhuis, en kom tot die besef…

Jy is glad nie meer daar nie.

© Boggom


‘n Uittreksel uit Boggom se boek (waaraan hy steeds skryf dat dit klap).

In “Aapstreke Volume 1: van Rotfontein na Magalieskruin”, skuil daar ‘n hele klompie verrassings. Dis nie net bloot ‘n storie nie; dis ‘n opwindende wipplankreis saam met Boggom op sy lewenspad. Daar is heelwat lag en huil, humor en hartseer.